بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ١روی ترش کرد و اعراض نمود أَن جَآءَهُ ٱلۡأَعۡمَىٰ ٢به این که نزد او نابینا آمد وَمَا يُدۡرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ٣و تو چه دانی که او شاید در پی پاکی باشد أَوۡ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكۡرَىٰٓ ٤یا پند گیرد، پس آن پند به او سودی رساند أَمَّا مَنِ ٱسۡتَغۡنَىٰ ٥اما کسی که خود را بینیاز میداند فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ٦پس تو در پی او شدی؟ وَمَا عَلَيۡكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ٧و اگر او (شخص بینیاز) پاک هم نشود، گناهی بر تو نیست وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسۡعَىٰ ٨و اما کسی که شتابان نزد او آمد وَهُوَ يَخۡشَىٰ ٩در حالی که (از الله) میترسید فَأَنتَ عَنۡهُ تَلَهَّىٰ ١٠پس تو (به دیگران مشغول شده) از وی رویگردان میشوی كـَلَّآ إِنَّهَا تَذۡكِرَةٌ ١١چنین نیست (که آنها میپندارند) یقیناً قرآن وسیلهای پند است فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ١٢پس هرکس (پند) بخواهد باید آن را یاد کند فِي صُحُفٍ مُّكَرَّمَةٍ ١٣(همانا آیات قرآن) در صحیفههای قدرمند درج و محفوظ است مَّرۡفُوعَةٍ مُّطَهَّرَةِۭ ١٤که بلندمرتبه و پاکیزه است بِأَيۡدِي سَفَرَةٍ ١٥به دستِ نویسندگان كِرَامِۭ بَرَرَةٍ ١٦بزرگوار و نیککردار قُتِلَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَآ أَكۡفَرَهُۥ ١٧مرگ بر این انسان (کافر و سرکش)، چه ناشکر است مِنۡ أَيِّ شَيۡءٍ خَلَقَهُۥ ١٨(دقت نکرده که) الله او را از چه چیز آفریده است؟ مِن نُّطۡفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ١٩از نطفه (قطرۀ منی در رحم مادر) او را آفرید، پس (اندازۀ ماندن او در رحم مادر را) مقرر کرد ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ٢٠باز راه را برای او آسان گردانید ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقۡبَرَهُۥ ٢١باز (بعد از پایانیافتن عمر) او را میمیراند و در قبر مینهد ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ٢٢باز هر وقتی که بخواهد او را زنده میکند كـَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ ٢٣نه! آنچه را که به او فرمان داده بود انجام نداد فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ٢٤پس باید انسان به غذای خود بنگرد أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبًّا ٢٥(که) ما آب را به فراوانی فرو ریختیم ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقًّا ٢٦باز زمین را به خوبی شگافتیم فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبًّا ٢٧پس در زمین دانهها را رویانیدیم وَعِنَبًا وَقَضۡبًا ٢٨و (درختهای) انگور و سبزیجات را وَزَيۡتُونًا وَنَخۡلًا ٢٩و (درختهای) زیتون و خرما را وَحَدَآئِقَ غُلۡبًا ٣٠و باغهای پر درخت را وَفَٰكِهَةً وَأَبًّا ٣١و میوهها و علفزارها (چراگاهها) را مَّتَٰعًا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ ٣٢(این همه را آفریدیم) برای نفع شما و حیواناتِ شما فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ٣٣پس چون آواز سخت و هولناک (قیامت) بیاید يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ ٣٤روزی که انسان از برادر خود میگریزد وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ٣٥و از مادر و پدر خود وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ٣٦و از زن و فرزند خود لِكُلِّ ٱمۡرِيٍٕ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذٍ شَأۡنٌ يُغۡنِيهِ ٣٧(چون) هرکس از آنان در آن روز حالتی دارد که برایش کفایت میکند وُجُوهٌ يَوۡمَئِذٍ مُّسۡفِرَةٌ ٣٨در آن روز چهرههایی شاد و درخشانند ضَاحِكَةٌ مُّسۡتَبۡشِرَةٌ ٣٩و خوش و خندانند وَوُجُوهٌ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةٌ ٤٠و در آن روز چهرههایی است که بر آنها غبار نشسته است تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ ٤١چهرۀ آنها را سیاهی و تاریکی پوشانده است أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ ٤٢اینها همان گروه کافرِ بدکاراند